۱۰۰مین یادداشت

اگر رو‌به‌روی عدد یک (۱) هر تعداد صفر (۰) قرار بگیرد، همه چیز برای جشن گرفتن آماده است. اولین فروش، دهمین سال تاسیس، ۱۰۰مین یادداشت، ۱۰۰۰مین کاربر فعال، ۱۰,۰۰۰مین سفارش، ۱۰۰,۰۰۰مین دنبال‌کننده و بی‌انتها از این چندمین‌ها با عدد ۱ یا هر عدد دیگری که می‌تواند بهانه‌ای برای جشن گرفتن و دستاورد تلقی کردن‌شان باشد.

این یادداشت، ۱۰۰مین یادداشت اینجاست. اما من فکر میکنم مهم‌تر این است که در چه بازه زمانی این ۱۰۰ یادداشت نوشته شده است. اگر مثلا در ۱۰۰ روز نوشته شده باشد یک ارزشی دارد، اگر در یک سال نوشته شده باشد ارزش دیگری دارد و اگر مثل من در طول ۷ سال به ۱۰۰مین یادداشت رسیده باشید که از این ۱۰۰ یادداشت، ۳۰ تای آن را مدیون چالشی هستم که در سال‌های گذشته خودم را مهمان به نوشتن ۳۰ روز به صورت پیوسته کرده بودم، دستاورد به حساب نمی‌آید که هیچ، منطقا یادآوری کردن هم ندارد و می‌تواند نکته منفی در کارنامه‌ام باشد ؛)

اینها را که می‌نوشتم یاد این موضوع افتادم که اگر یک نویسنده در روز معرفی کتابش بگوید نوشتن این کتاب مثلا ۷ سال طول کشیده است، دو نوع نگاه و رویکرد وجود دارد، یکی اینکه این کتاب چقدر ارزشمند و مهم است که ۷ سال به طول انجامیده است، دوم اینکه برای این نویسنده نوشتن این کتاب اولویت نبوده است و از روی اجبار آن را نوشته و تمام کرده است.

اگر به نوشته شدن ۱۰۰مین یادداشت این وبلاگ بعد از ۷ سال با این دو رویکرد نگاه کنم، باید اعتراف کنم که نگاه دوم نسبت به من صدق می‌کند. وبلاگ‌نویسی در سال‌های گذشته در اولویت‌های من نبوده است. دلیل اصلی نوشتن این یادداشت به عنوان ۱۰۰مین یادداشت، بعد از ۷ سال همین است. اما هدف من از نوشتن در اینجا و وبلاگ‌نویسی، حتی انقدر شلخته و نامنظم، این است که به واسطه نوشتن از تجربه‌ها و دانشی که دارم، روزنه‌هایی برای خودم و دیگران ایجاد کنم تا نسبت به آن تجربه‌ها و موضوعات بازاندیشی داشته باشیم.

همین یادداشت‌های وبلاگ و نظرات خوانندگان آن، بارها باعث شده نسبت به موضوع همان یادداشت بازنگری کنم. زاویه نگاهم به موضوع را تغییر دهم. من فکر میکنم اگر با رویکرد جستجوگری و گشودگی نسبت به موضوعات و نظرات گوناگون، از هر ابزاری برای دست‌یابی به نتیجه این رویکرد استفاده کنیم، یک قدم برای کشف Bugهای‌مان و انتشار New Versionهایی از خودمان بر می‌داریم. وبلاگ‌نویسی حتی شلخته و نامنظم برای من بهترین و جدی‌ترین ابزاری است که می تواند من را در دستیابی به این هدف نزدیک کند.

اما نوشتن فقط یک سمت ماجراست. من اگر با رویکرد جستجوگری و گشودگی هم بنویسم، اما بازخورد و نظری دریافت نکنم، بدون شک هدف من محقق نمی‌شود. در طول حیات این وبلاگ، نیروی محرک و روشنگر موضوعات برای من، خوانندگان و همراهان من و این وبلاگ بودند و هستند. خوشحال و ممنون هستم از تک تک دوستانی که لطف دارند و با بازخوردهای‌شان به اینجا و این مسیر معنا می‌دهند.

راستش را بخواهید دوست ندارم ۱۰۰ یادداشت بعدی تا رسیدن به ۲۰۰مین یادداشت وبلاگ هم ۷ سال زمان ببرد. اما تا زمانی که وبلاگ‌نویسی را یکی از اولویت‌های خودم قرار ندهم این احتمال وجود دارد. تلاش میکنم این احتمال به صفر میل کند. چرا که نوشتن برای من و رسیدن به نسخه‌های بهتری از خودم، کار می‌کند.

۲ بازخورد

دانشجوی همیشگی مدیریت ۲۰ شهریور ۱۴۰۲ پاسخ

امیدوارم همیشه پایدار باشید.

محمد عباسی‌فرد ۲۱ شهریور ۱۴۰۲ پاسخ

ممنون سجاد عزیز
مخلصیم

نظر شما تکمیل‌کننده این یادداشت است، بازخورتان چیست؟

پابرجا با ♥ برای ایجاد آگاهی و تغییر.