کارخانه نوآوری، محل کار یا تفریح!؟

تقریبا کمتر از ۳ ساعت دیگر باید به کارخانه نوآوری بروم. برای اولین‌بار نیست، چند نوبتی را قبلا رفته‌ام. اما اینبار به واسطه جلسه‌ای که دارم، به سوله دیجیکالا نکست می‌روم.

اولین‌بار که برای دیدار با دوست عزیزی به کارخانه رفتم، سوله‌های دیگر درحال تجهیز شدن بودند و فقط سوله‌ی اول که در آن فضای کار اشتراکی زاویه بود و همچنان است، رونق داشت.

چند نوبت بعدی اما اوضاع فرق داشت. ظاهرا زندگی فناورانه‌ای در آن به جریان افتاده بود. رفت و آمد داشت. امکانات و تجهیزات برای کار و استراحت و تفریح فراهم شده بود.

البته اینها برای یکی دو سوله بود. تعدادی سوله هم هست که در لاک خودشان هستند و سرشان به کار خودشان گرم است.

به خواندن ادامه دهید

سالن همایش هتل اِسکان، مناسب برای رویدادهای کم جمعیت

امسال برای پنجمین سالگرد تاسیس گروه عصر ماهان، باید رویدادی با حضور سهامداران مجموعه، اعضا هیئت مدیره و کارمندان برگزار می‌کردم.

انتخاب محلی مناسب برای این رویداد با تعداد نفرات ۷۰ الی ۸۰ نفر کار سختی بود. هزینه مناسب و کیفیت خوب داشتن، انتخاب یک محل مناسب برای برگزاری رویداد را سخت می‌کند.

اما به پیشنهاد دوست خوبم ایمان محمدعلی که همین اواخر عهده‌دار برگزاری جشنواره وب و موبایل ایران بود و بعد از آن رویداد سوار ابرها، هتل اِسکان همان انتخابی بود که دنبالش بودیم.

به خواندن ادامه دهید

از ابرآروان تا سوار اَبرهای ۹۸

هیچوقت فراموش نمی‌کنم. سال ۹۴ اوایل حضورم در زرین‌پال، چندین جوان با انگیزه‌ی زیاد، چندین و چندین بار به زرین‌پال می‌آمدند و می‌رفتند. بعد از یکی از همین جلسات، در شرکت صحبتی به میان آمد که این جوان‌ها و جلسات داستانش چیست؟

آنجا بود که برای اولین‌بار با اسم ابرآروان روبه‌رو شدم. پیش خودمان می‌گفتیم اینها دیگر کیستند. با چه امیدی همچین کسب‌وکاری راه‌انداخته‌اند. زرین‌پال با این همه دَبدبه و کَبکبه با اینها کار کند؟

اما گذشت. روزهایی که ما در زرین‌پال دچار بحران‌های خاصی بودیم و در تلاش برای رشد و توسعه بودیم، ابرآروان به آرامی و درست، مسیر خودش را ادامه می‌داد. من این توسعه و بزرگ شدن ابرآروان را به چشم خودم می‌دیدم.

به خواندن ادامه دهید

چگونه یک سخنرانی خوب داشته باشیم؟

تا جایی که خاطرم است، اولین‌بار که روبه‌روی جمعیتی قرار گرفتم تا پشت میکروفن صحبت کنم، اول ابتدایی بودم. باید سرود جمهوری اسلامی ایران را سر صف می‌خواندم.

صدای خنده‌ها را می‌شنیدم. مطمئن بودم که به من می‌خندند. برای اینکه حواسم را جمع کنم، چشم‌هایم را بستم و ادامه دادم. تمام که شد، دوستانم سر کلاس درس تمام ایرادات من را گفتند. با همان عقل دوران ابتدایی.

از آن روز بیست و اندی سال گذشته است. در این مدت کم و بیش برای صحبت مقابل جمعیت‌های کم، قرار گرفته بودم. اما قرار بود روز جمعه برای مراسم پنجمین سالگرد تاسیس گروه عصر ماهان من مجری و ارائه‌دهنده باشم!

به خواندن ادامه دهید

انیمیشن کوکو، حقایق زندگی را به ما می‌گوید

فیلم‌ها دسته‌بندی‌های مختلفی دارند. اَکشن، جنایی پلیسی، ترسناک، علمی‌ تخیلی، فانتزی و… اما منظور من این نوع دسته‌بندی فیلم‌ها نیست.

من فکر می‌کنم فیلم‌های سینمایی را می‌توان به این روش دسته‌بندی کرد؛ فیلم‌هایی که فقط مناسب یک‌بار تماشا کردن هستند و فیلم‌هایی که هربار به تماشای آنها می‌نشینیم، برای‌مان تازگی خواهند داشت.

انیمیشن کوکو برای من جز فیلم‌های دسته‌بندی دوم قرار دارد. اما این موضوع را همین دیشب فهمیدم. بعد از یکی دوسال پیش که برای اولین‌بار انیمیشن کوکو را دیدم، دیشب برای بار دوم آن را تماشا کردم و فهمیدم چقدر از این فیلم پر معنا و مفهوم غافل بوده‌ام.

به خواندن ادامه دهید